بوده و فرد ديگرش آنست كه به مقدار حشفه از نرينه مرد در قبل يا دبر زن يا مرد ديگرى داخل شود ولو اينكه منى از فاعل خارج نگردد چنانچه فرد سوم آن حالتى است كه براى مفعول حاصل مىشود . متن : ( و الجماع عند ناظر إليه ) بحيث لا يرى العورة ، قال النبي صلى اللَّه عليه و آله : " و الذي نفسي بيده لو أن رجلا غشي امرأته و في البيت مستيقظ يراهما و يسمع كلامهما و نفسهما ما أفلح أبدا ، إن كان غلاما كان زانيا ، و إن كانت جارية كانت زانية " ، و عن الصادق ( عليه السلام ) قال لا يجامع الرجل امرأته ، و لا جاريته و في البيت صبي ، فإن ذلك مما يورث الزنا و هل يعتبر كونه مميزا وجه ، يشعر به الخبر الأول ، و أما الثاني فمطلق شرح فارسى مرحوم مصنف مىفرماين : ه : عمل مواقعه در جائى كه ديگرى به آنها نظر مىكند مكروهست . شارح ( ره ) مىفرماين : حكم به كراهت در موردى است كه ناظر عورت آنها را نبيند چه آنكه در غير اين صورت حرام است . و دليل حكم مذكور روايتى است از حضرت نبوى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه فرمودند : قسم به آن كسى كه جانم در يد قدرت او است اگر مردى بپوشاند همسر خويش را و بر روى او قرار گيرد ( كنايه از عمل مواقعه است ) درحالىكه شخص بيدارى در اطاق بوده كه آنها را ديده و كلامشان را شنيده و تنفّس ايشان را ادراك كند هرگز شخص يادشده رستگار نشود